سیییییلام

اتاقم رو عوض کردم چون هم تو نت و هم طبق گفته بچه ها حتی اگه موریانه ها به ظاهر از بین رفته باشن احتمال بازگشتشون 99 درصد برای همین اومدم اتاق بغلی تر یعنی 3 اتاق پایین تر و اینجا خیلی کثیف بود و به کمک بچه های اتاق به دسته گل تبدیلش کردیم و خوشحالم بالاخره وسایلم رو پهن و سرجام نشستم.

و الان دیگه دغدغه موری ندارم 

دندان درد خفیفی دارم 

و بازم خوشنودم از بنی یگانه معبودم بعد از خدا 

و چقدر زمان زود می گذره 

و اینکه ایلامی ها نامردن و هوای همشهری های خودشون رو هزار بار بیشتر دارن و واقعا فرق میزارن 

و متاسفانه یه هم اتاقی دارم که لکنت زبان خفیفی داره و من رو یاد کیانوش می ندازه و شاید هم ب قول کیومرث مرزبان بشورد و ببرد این خاطرات را ...

ولی خب بنی تمام دنییییای منه